voorzetten
Jump to navigation
Jump to search
See also: voortzetten
Dutch
Etymology
From voor (“before, in front”) + zetten (“to set”).
Pronunciation
Verb
voorzetten
Inflection
Conjugation of voorzetten (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | voorzetten | |||
past singular | zette voor | |||
past participle | voorgezet | |||
infinitive | voorzetten | |||
gerund | voorzetten n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | zet voor | zette voor | voorzet | voorzette |
2nd person sing. (jij) | zet voor | zette voor | voorzet | voorzette |
2nd person sing. (u) | zet voor | zette voor | voorzet | voorzette |
2nd person sing. (gij) | zet voor | zette voor | voorzet | voorzette |
3rd person singular | zet voor | zette voor | voorzet | voorzette |
plural | zetten voor | zetten voor | voorzetten | voorzetten |
subjunctive sing.1 | zette voor | zette voor | voorzette | voorzette |
subjunctive plur.1 | zetten voor | zetten voor | voorzetten | voorzetten |
imperative sing. | zet voor | |||
imperative plur.1 | zet voor | |||
participles | voorzettend | voorgezet | ||
1) Archaic. |
Derived terms
Descendants
- Negerhollands: set voor